در این تحقیق، به منظور بررسی نقش نانوذرات نقره در بلورینگی پلی اتیلن، ابتدا نانوذرات نقره به روش کاهش شیمیایی ساخته و با کمک روش های الگوی پراش پرتو X، طیف سنجی مرئی- فرابنفش و میکروسکوپ الکترونی عبوری شناسایی شدند. میانگین اندزه نانوبلورک های نقره 21.7 نانومتر تعیین شد. سپس ترکیب های مختلفی از نانوکامپوزیت های پلی اتیلن- نقره شامل 5، 10، 20 و 30 درصد وزنی نانوذرات نقره به روش آسیاکاری مکانیکی تهیه شدند. پس از شناسایی نمونه ها به کمک الگوی پراش پرتو X و میکروسکوپ الکترونی روبشی، اثر حضور نانوذرات نقره بر درجه بلورینگی پلی اتیلن به روش نارا وکومیا مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این بررسی نشان داد که با افزایش درصد وزنی نانوذرات نقره، درجه بلورینگی پلی اتیلن به طور قابل ملاحظه ای تغییر می کند، به طوری که با افزودن نانوذرات نقره از صفر تا 30 درصد وزنی، درجه بلورینگی پلی اتیلن از 63.64 به 77.67 درصد افزایش می یابد.

در این پژوهش، سنتز نانوذرات باریم تیتانات به روش هیدروترمال با درجه بلورینگی بالا انجام شد. بررسی فازی، مورفولوژی ذرات و دانه های پودر باریم تیتانات حاصل، به ترتیب بوسیله آنالیز پراش پرتو ایکس (XRD)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج آنالیز پراش پرتو ایکس تایید کننده تشکیل فاز باریم تیتانات با بلورینگی بالا می باشد. هم چنین طبق تصاویر حاصل از میکروسکوپ الکترونی روبشیو میکروسکوپ الکترونی عبوریبلورینگی بالا و هم چنین نانوذره بودن پودر سنتز شده به خوبی قابل مشاهده است. نتایج نشان داد که دمای بهینه جهت سنتز باریم تیتانات از پیش ماده هایی همچون BaCl2.2H2O و TiO2 برابر با 180oC به مدت 3 ساعت با PH، 13.6 می باشد. متوسط اندازه دانه باریم تیتانات سنتز شده با استفاده از رابطه شرر برابر با 20nm محاسبه شد. هم چنین طبق بررسی های انجام شده توسط میکروسکوپ الکترونی عبوری، اندازه دانه در محدوده 30-40 nm تقریب زده شد که با مقدار بدست آمده توسط رابطه شرر تا حدودی مطابقت دارد.

با توجه به این که نفوذ اکسیژن درون زمینه در طول حرارت دهی نوارهای ماده بی شکل منجر به افت شدید خواص مغناطیسی نرم آن ها می شود، در این پژوهش اکسایش سطحی آلیاژ بی شکل با ترکیب Co67Cr7Fe4Si8B14 (تهیه شده به روش ریخته ریسی نوار عریض (Planar Flow Melt Spinning) در طول فرایند بلورینگی بررسی شده است. ابتدا پایداری حرارتی آلیاژ بی شکل به روش آنالیز حرارتی افتراقی (DTA) بررسی شد. سپس، نمونه هایی از نوار بی شکل در دماهای مختلف در محدوده دمایی oC 350 تا oC 650 با فاصله دمایی oC 50 به مدت زمان نیم ساعت در محیط گاز آرگون حاوی 0.2 درصد اکسیژن تاب کاری شدند. نمونه های تاب کاری شده به کمک پراش اشعه X (XRD)، میکروسکپ الکترونی روبشی (SEM) و دستگاه آنالیز تفکیک انرژی (EDS) بررسی شدند. نتایج حاکی از تشکیل اکسید سطحی از دمای حدود oC 550 بودند. اکسید تشکیل شده از نوع SiO2 با ماهیت بی شکل بود. با افزایش دما تا oC 600، بر ضخامت و پیوستگی لایه اکسیدی افزوده شد، به گونه ای که مانع از شناسایی فازهای تشکیل شده در زمینه در این دما شد. بالاتر از دمای oC 600، پوسته اکسیدی تشکیل شده ناپایدار شد و به شکل ورقه ای درآمد. در این شرایط، نفوذ اکسیژن درون زمینه و ترکیب شدن آن با کبالت و تشکیل اکسید کبالت، مشاهده شد.

Poly (ethylene adipate) و نانوکامپوزیت poly (ethylene adipate)/silica شامل 3 درصد وزنی SiO2 بوسیله روش درجا تهیه شدند. انجام آزمون برروی رفتار سنتیک بلورینگی غیر همدما توسط کالری متری روبشی تفاضلی (DSC) صورت گرفت. نتایج نشان داد که حضور نانوذرات سیلیکا به دلیل اثر هسته زایی ناهمگن این ذرات بر روی ماتریکس پلیمری، باعث افزایش سرعت فرآیند بلورینگی می شود. بر طبق نتایج به دست آمده، ترکیب روابط Avrami و Ozawa مدل بهتری را برای آزمودن این سیستم به دست می دهد.

پروسکایت آلی-معدنی (CH3NH3PbI3) به دلیل گاف انرژی مناسبی که برای جذب نور خورشید دارد بعنوان لایه جاذب در سلول های خورشیدی نسل سوم استفاده می شود. بلورینگی لایه جذب کننده نور نقش مهمی در عملکرد سلول های خورشیدی پروسکایتی بازی می کند و نوع ماده ای که بعنوان زیرلایه استفاده می شود یکی از عوامل موثر بر بلورینگی لایه جاذب است. در سلول های خورشیدی ابرساختار از آلومینا (اکسید آلومینیوم) بعنوان لایه زیرین لایه جاذب نور استفاده می شود. در این مقاله فاز-های آلفا و گامای اکسید آلومینیوم بعنوان لایه زیرین استفاده شده-اند و اثر آنها بر بلورینگی لایه پروسکایت و پارامترهای موثر بر عملکرد سلول خورشیدی بررسی شده است. مشخص شد که با در نظر گرفتن همه پارامترهای موثر بر عملکرد سلول خورشیدی، فاز گامای اکسید آلومینیوم نسبت به فاز آلفای آن برای استفاده در سلول های خورشیدی پروسکایتی که به روش دو مرحله ای ساخته می شوند، مناسب تر است.

امروزه انواع پلی اتیلن پرمصرف ترین پلیمرهای گرمانرم به ­شمار می­ روند که در صنایع مختلف استفاده می ­شوند. پلی اتیلن به علت خواص منحصر به فرد آن مانند هزینه به صرفه تولید و فرایندپذیری بسیار خوب، کاربردهای متعدد یافته است. اما خواص مکانیکی ضعیف این پلیمر در مقایسه با فلزات موجب شده است تا اغلب برای بهبود آن از مواد افزودنی همچون نانوذرات مختلف بهره گرفته شود. بدین دلیل در سال های اخیر، توسعه نانوکامپوزیت های مختلف برپایۀ پلی اتیلن اهمیت ویژه ای یافته است. از نانوذرات معمول در حوزه نانوکامپوزیت های پلیمری سیلیکاست که ویژگی های خاص این دسته از نانوذرات از جمله دسترسی آسان، سمّیت کم و مساحت سطح و ثبات مولکولی زیاد، آن­ها را به عنوان گزینه مناسبی برای تقویت خواص فیزیکی و مکانیکی پلیمرها مطرح کرده است. همچنین در برخی موارد، به­ منظور برطرف کردن مشکل پراکنش نامطلوب نانوذرات و تشکیل کلوخه، اصلاح سطح این مواد معدنی با روش های مختلف مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. در مطالعات اخیر، استفاده از نانوذرات سیلیس خالص و اصلاح سطح ­شده در ماتریس گرمانرم، از جمله پلی­ اتیلن، برای بهبود خواص فیزیکی و مکانیکی پلیمر گزارش شده است. در این مقاله، اثر نانوذرات سیلیکای خالص و انواع اصلاح سطح­ شدۀ آن بر بلورینگی نانوکامپوزیت ­های برپایۀ انواع پلی اتیلن در مطالعات مختلف مرور شده است.

مهاجرت، پدیده انتقال مواد از ظروه بسته بندی به ماده غذایی در تماس با آن، برای کنترل سلامت ماده غذایی حایز اهمیت است. عوامل مختلفی مانند نوع پلیمر، ماده غذایی، مواد مهاجر و شرایط تماس در سرعت مهاجرت و مقدار آن موثر هستند. بلورینگی و شکل شناسی پلیمر از عوامل موثر بر پدیده مهاجرت اند. در این پژوهش، با استفاده از پلی اتیلن سنگین و با روش قالبگیری فشاری و قالبگیری تزریقی نمونه هایی در شرایط مختلف، تهیه شد. مقدار بلورینگی نمونه ها به کمک تجزیه گرمایی معین شد و نمونه ها در شرایط دمایی زیاد در معرض شبه غذای چرب (محلول اتانول 95 درصد) قرار داده شد. مقدار کاهش وزن نمونه ها، مهاجرت مواد از پلی اتیلن به ماده غذایی و ارتباط آن با بلورینگی نمونه ها بررسی شد. نتایج نشان می دهد که در هر دو فرایند با افزایش بلورینگی قطعات تهیه شده، مهاجرت مواد از نمونه به ماده غذایی کاهش می یابد.

کاربرد مواد پلاستیکی در بسته بندی مواد غذایی و آشامیدنی در کشورمان رو به افزایش است. این موضوع باعث افزایش مداوم ضایعات پلاستیکی در زباله های شهری شده است و مشکلات متعددی از نظر آلودگی زیست محیطی، مسایل بوم شناختی و اقتصادی را به بار آورده است. ضایعات PET که از بسته بندی مواد و بطریهای نوشابه بدست می آید دارای مزایایی از جمله بازیافت مکرر و کاربرد مواد بازیافتی برای مصارف مختلف است.در این پژوهش فراورش و اصلاح خواص مخلوط PET خالص و ضایعات آن و استفاده از PP-g-MA به عنوان یک پلیمر اصلاح کننده در مخلوط بررسی شده است. بدین ترتیب که ابتدا بطریها و قطعات پیش شکل گرفته PET جمع آوری، آسیاب، شستشو و خشک شده است. پس از بهینه سازی شرایط فراورش نمونه ها با استفاده از سه دستگاه روزن ران تک پیچه، دو پیچه همسوگرد و ناهمسوگرد فراورش شده و در مرحله بعدی خواص محصولات با روشهای مختلف بررسی شده است. نتایج نشان می دهد که وزن مولکولی و خواص دیگر با افزایش میزان ضایعات تضعیف می شود، ولی با افزودن مقداری از PP-g-MA به مخلوطی از PET خالص و ضایعات آن خواص مکانیکی بهبود می یابد، درصد بلورینگی کاهش یافته و جرم مولکولی متوسط و گرانروی افزایش پیدا می کند.